دوران پیش از تاریخ
انسان نخستین، پیش از آنکه خواندن و نوشتن بداند، ساختن را آموخت. مجسمهسازی در این دوران نه برای زیبایی، که برای بقا و ارتباط با نیروهای ماورایی بود. این اشیاء کوچک، غالباً از سنگ، استخوان یا عاج ساخته میشدند و کارکردی آیینی و جادویی داشتند. هنرمند شکارچی-گردآورنده، با اغراق در اندامهای باروری، مفهوم زایش، فراوانی و بقای نسل را فریاد میزد. دقت وسواسگونه در برخی اجزا در برابر بیتوجهی کامل به چهره، نشان میدهد که هدف، بازنمایی یک شخص خاص نبوده، بلکه خلق نمادی از یک اصل کیهانی (اصل مادینگی) بوده است. این پیکرکها نخستین تلاش بشر برای تسلط بر طبیعت وحشی و بخشیدن کالبد فیزیکی به باورهای انتزاعیاش هستند.
